Egipt to przede wszystkim egipskie piramidy w ich monumentalnej okazałości. Ta atrakcja należy wciąż do żelaznego repertuaru każdego zapalonego turysty. Egipt to nie tylko imponujące budowle starożytności i cuda antycznego świata, to również ciepłe morze, świetna baza hotelowa, oraz możliwość nurkowania na atrakcyjnych rafach koralowych. Jednym słowem, kraj ten oferuje odwiedzającym wszystko, czego potrzeba, aby doskonale i aktywnie wypocząć.

Egipt zajmuje północno - wschodni pokaźny fragment Afryki, a częściowo także Azji (półwysep Synaj). Graniczy z Libią na zachodzie, Sudanem na południu, Morzem Śródziemnym od strony północnej i Morzem Czerwonym oraz Izraelem na wschodzie. Całkowita długość granic państwa to 2689 km (w tym strefa Gazy 11 km, Izrael 25 km, Sudan 1273 km). Lwią część powierzchni Egiptu zajmują nagie pustynie, w związku z czym większość miejscowej ludności mieszka w żyznej dolinie i w okolicach ujścia Nilu. Rozległe tereny Sahary charakteryzują się najniższym zaludnieniem. W okolicach Synaju płaski teren zaczyna się wypiętrzać aż po najwyższy szczyt – Górę Świętej Katarzyny (2629 m n.p.m.). Wybrzeże Morza Śródziemnego w Egipcie to długie kilometry piaszczystych białych plaż. Tylko niektóre z nich są główną atrakcją turystycznych kurortów, inne pozostają nieskażone i dzikie. Administracyjnie Egipt podzielony jest na 26 muhafazatów.

Egipt to także dominujący klimat zwrotnikowy i pustynny z prawie całkowitym brakiem opadów i znacznymi wahaniami temperatur pomiędzy dniem i nocą. Występujące na wybrzeżu upały łagodzone są stałą bryzą od Morza Czerwonego. Zimą (grudzień, styczeń i luty) średnie temperatury dnia oscylują wokół 20°C, a w Asuanie utrzymują się na miłym poziomie 26°C. Największe opady deszczu notowane są w Aleksandrii (19 cm rocznie), podczas gdy najbardziej sucho jest w okolicach Asuanu. Między marcem i kwietniem z obszaru Pustyni Libijskiej wieje „chamsin”, którego prędkość dochodzi do 150 km/h.

Terytorium Egiptu to w 90% pustynia. Nie jest to jednak obaszar pozbawiony roślinności i wyjałowiony. Morza oblewające Egipt obfitują w roślinność i zwierzęta. Panuje tu na ogół suchy i gorący klimat, który nie sprzyja bujnej roślinności.

I           II         III        IV        V         VI        VII      VIII     IX        X         XI        XII

15        16        18        23        26        29        28        28        27        25        20        16

Historia Egiptu sięga ok 6000 lat p.n.e. – czyli początków okresu predynastycznego. Starożytny Egipt to przede wszystkim wysoko rozwinięta cywilizacja w dolinie Nilu, która może poszczycić się wieloma osiągnięciami w obrębie techniki, nauki – matematyki, astronomii, medycyny i kultury. Regularne wylewy Nilu zapewniały żyzność gleb, a co za tym idzie plony. Państwo w okresie starożytnym było rządzone przez władców dynastycznych – faraonów, którzy utożsamiani byli z synami boga Re. Ze względu na ich boskie pochodzenie wierzono w ich nieśmiertelność, mumifikowano zatem ich ciała, chowając je najpierw w mastabach, które potem przerodziły się w monumentalne piramidy. Niezwykle ważną rolę w starożytnym Egipcie odgrywała religia. Egipcjanie byli wyznawcami wielu bogów, z których większa część była przedstawiana jako człowiek z główą zwierzęcia. W latach 332 – 30 p.n.e. Egipt był pod panowaniem greckiej dynastii Lagidów, natomiast po śmierci ostatniej władczyni pochodzącej z owej dynastii – Kleopatry nastał okres panowania rzymskiego, podczas którego Egipt został przyłączony do Impreium Rzymskiego przez Oktawiana Augusta. W czasach nowożytnych Egipt znajował się pod wieloma wpływami (napoleońskim w okresie 1798-1801, brytyjskim 1914-1922) aby uzyskać niepodległość i utworzyć Królestwo Egipskie, i stać się współczesną Arabską Republiką Egiptu.  

Głową państwa jest prezydent. Jego kandydaturę wysuwa Zgromadzenie Ludowe (parlament), a zatwierdzają obywatele na sześcioletnią kadencję w głosowaniu powszechnym. Liczba kadencji jest nieograniczona, a prezydent ma szerokie uprawnienia w zakresie władzy wykonawczej i ustawodawczej. System prawny obowiązujący w Arabskiej Republice Egiptu oparto na prawie anglosaskim, islamskim oraz kodeksie napoleońskim. Obowiązują zapisy konstytucji z 11 września 1971. Egipt zaakceptował także (z zastrzeżeniami) zwierzchnictwo Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. 

90% mieszkańców Egiptu to muzułmanie, pozostałe 10% to w większości chrześcijanie, co stanowi niezwykle istotny czynnik kulturowy. Podczas podróży do Egiptu trzeba mieć na uwadze iż Egipcjanie bardzo interesują się obcokrajowcami, a zadawane im pytania osobiste mają charakter grzecznościowy. Egipcjanie cenią silne więzi w społeczności, w której żyją. Istotny charakter w Egipcie pełni baszysz – rodzaj napiwku, który ma stanowowić nagrodę za nawet bardzo drobną pomoc. Poza rejonami turystycznymi nie zaleca się nosić strojów kąpielowych a także krótkich szortów i spódnic. Zabronione jest również fotografowanie obiektów wojskowych oraz rezydencji dostojników.

Oryginalna i stosunkowo pikantna, przypadnie do gustu wszystkim, którzy cenią sobie różnorodność smaków i wakacje bez tradycyjnego schabowego z ziemniakami. Z powodzeniem zastąpić go może szisz-kebab, czyli grillowanie baranie mięso z dodatkiem wątróbki i cebuli lub kebab halla – pożywny barani gulasz okraszony ziarnami kminu. Do tego tabula, czyli rodzaj sałatki z kaszy kus-kus, doprawionej aromatycznymi ziołami. Miejscowi kucharze najchętniej dodają do potraw kminek, kurkumę, kolendrę, imbir, sezam, goździki, pietruszkę i miętę. Serwowane w Egipcie warzywne przekąski niewiele mają wspólnego z ich europejskimi odpowiednikami. Smażone marynowane bakłażany wchodzą w skład sałatki batingan. Bisara natomiast to rodzaj fasolowej pasty, przyprawionej czosnkiem i podsmażaną cebulą. Ciecierzyca jest podstawą aromatycznego, pożywnego humusu. Nieco bardziej zbliżona do europejskiej kuchni jest sałatka tomaten, czyli pokrojone pomidory w zalewie z czosnku i ziół.

Egipt liczy ponad 58 mln mieszkańców, z czego blisko 100% stanowią rodowici Egipcjanie. Na terenie kraju żyją również Nubijczycy i plemiona berberskie. Najciekawszą kulturą i obyczajami mogą poszczycić się zamieszkujący tereny pustynne Beduini. To populacja spotykana przede wszystkim w południowej części należącego do Azji Półwyspu Synaj. Strefa Chronionych Zasobów Naturalnych Nabq i Aby Galum jest zamieszkiwana przez dwa główne plemiona - Al Mezina (jedno z największych i najsilniejszych plemion) zamieszkuje Zatokę Południową od Nuwaiby po Sharm El Sheikh, a E Tarabin (drugie plemię) obszar od Nuweiby po Tabę. Łączna liczba Beduinów na tych terenach nie przekracza 3 tys. osób. Zachowali oni, z pewnymi ograniczeniami, swoje tradycyjne prawa i tradycyjny styl życia - kobiety pasą owce i popędzają stada, a mężczyźni łowią ryby. Szanowana jest natura; wodę spożywa się bardzo oszczędnie - na stokach górskich powstają zbiorniki wodne, aby wspomóc dziką naturę. Związek pomiędzy rafą koralową i terenami połowu ryb jest jasny i zrozumiały, na skutek czego niszczenie obszarów raf jest znacznie ograniczone. Prawo plemienne zabrania ścinania zielonych drzew pod groźbą kary - do trzech dwuletnich wielbłądów za drzewo.

Egipt najczęściej oferuje turystom podróbki antyków, trudno jednak spodziewać się czegoś innego, gdyż prawdziwe starocie, a więc wszystko, co ma więcej niż 100 lat, mogą być wywożone wyłącznie na podstawie zezwolenia Departamentu Starożytności. Niemalże na każdym kroku natknąć się można na papirusy. Są to najczęściej imitacje wykonane na liściach palmowych. Prawdziwy papirus uprawia się teraz wyłącznie na specjalnych plantacjach i wykonane zeń papirusy winny posiadać stosowne certyfikaty. Wszyscy, którzy pragną choć przez chwilę poczuć się jak faraonowie, mogą zakupić wykonane ze złota lub srebra biżuteryjne kartusze z wypisanym hieroglifami własnym imieniem. Ponadto, z Egiptu przywieźć można przyprawy, wyroby wykonane z mosiądzu i miedzi, fajki wodne (szisze) lub inne wyroby rękodzielnicze. Podobnie jak w innych krajach arabskich, podczas kupowania pamiątek na targowiskach i sklepikach obowiązuje zasada targowania się. Celem targu jest ustalenie godziwej ceny, która zadowoli obie strony. Podczas negocjacji właściciel sklepu zaprasza na filiżankę herbaty lub kawy, po czym potrafi dosłownie wywrócić cały sklep do góry nogami, aby zaprezentować swoje towary. Nie zobowiązuje to jednak w żaden sposób do kupowania, jest natomiast stałą praktyką kupiecką i elementem rytuału.

Funt egipski dzieli się na 100 piastów/

obiad w restauracji – ok. 15 EGP piwo – 5-6 EGP

woda mineralna butelka – 1,5 EGP

pizza – 6 EGP